Het bestuur van de Thérèse van Duyl-Schwartze Stichting heeft de Thérèse Schwartze Prijs 2026 toegekend aan Siegfried Woldhek (Emmen, 1951). In Siegfried Woldhek heeft het bestuur een overtuigende en waardige representant van de hedendaagse portretkunst gevonden.

De tentoonstelling van 2 tot en met 7 juni 2026 met werken van Siegfried Woldhek en Thérèse Schwartze ter gelegenheid van de toekenning van de prijs vindt plaats in Pulchri Studio, Lange Voorhout 15, Den Haag. Openingstijden: dinsdag tot en met zondag van 12.00 tot 17.00 uur.

Siegfried Woldhek (Emmen, 1951) legt zijn ideeën vast in tekeningen en organisatievormen. Na zijn biologiestudie werkte hij voor Vogelbescherming, eerst als bioloog en later als directeur (1985-1990). Van 1990-1998 was hij directeur van het WWF Nederland en tot 2002 directeur van het Action Network van het internationale WWF. In de periode 2002-2011 startte en leidde hij de internet organisatie NABUUR.com.

Woldhek tekende en schilderde veel vrij werk maar is vooral bekend van de vele psychologische portretten die hij sinds 1976 maakte voor onder meer Vrij Nederland en NRC en de New York Review of Books. Zijn werk werd dikwijls geëxposeerd en is in verschillende bundels gepubliceerd.

Verschillende musea, waaronder het Metropolitan Museum in New York, het Letterkundig Museum en de Atlas van Stolk hebben portretten van zijn hand opgenomen in de collectie. Zijn TED Talk over het gezicht van Leonardo is al meer dan 1,5 miljoen keer bekeken.

Voor zijn natuurbeschermingswerk werd hij in april 2002 door ZKH Prins Bernhard benoemd tot officier in de Orde van Gouden Ark. De Jan Campertstichting kende hem de G.H. 's Gravesande-prijs toe voor zijn bijzondere literaire verdiensten en hij ontving de Inktspotprijs voor de beste politieke prent van 2011.

woldhek.nl

Op 23 november 2022 zal kunstenaar Ina van Zyl (1971) de Thérèse Schwartze Prijs in ontvangst nemen tijdens de PAN Amsterdam. Van Zyl zal de prijs, bestaande uit een geldbedrag en een penning van Eric Claus, ontvangen uit handen van Marlene Dumas, die de prijs zelf in 1989 ontving. De jury vindt het werk van Van Zyl eigentijds, krachtig, gevoelig, duister én licht, en het getuigt van een grote affiniteit met het genre dat de naamgever van de prijs, Thérèse van Duyl-Schwartze haar hele werkzame leven met zoveel verve heeft vertegenwoordigd: de portretkunst. Uit het juryrapport: “Het is een bevestiging voor de eigenzinnigheid van de kunstenaar en een stimulans voor de keuzes die zij in haar werk maakt. Haar verzadigde en doorwrochte portretten, die net zo duister als licht lijken te zijn, vormen een verrijking van het geschilderde portret in Nederland en daarbuiten.”